Blog over mijn dagelijkse belevenissen gevat in een verhaal, of gedicht
Zoeken in deze blog
maandag 3 mei 2021
Fantasievolle tekeningen, gewoon op lijntjespapier
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
donderdag 22 april 2021
Prikken en pel pinda's...
Prikken en pel pinda’s…
Nieuws kan ons op allerlei manieren bereiken. Via het lezen van
de dagelijkse krant, via het kijken van de journaals op de TV, het luisteren
naar nieuwsberichten op de radio en het surfen op internet. En dan ook nog
kunnen we bijgepraat worden door de praatprogramma’s met diverse deskundigen.
Ieder met een eigen mening, advies en/of opinie. Het nummer één nieuws
is al geruime tijd “Corona”. De wetens en waardigheden over het virus, de
voortgang, het aantal besmettingen en het R-getal worden ons ingehamerd, net alsof
we de gegevens zoals op school, in ons hoofd dienen te stampen. We er maar van
doordrongen worden hoe belangrijk vaccineren voor ons allen is. Ik vind het
allemaal prima die informatie, hoewel ik het soms wel eens teveel van het goede
vind en het goed beu ben. Maar daar zal ik niet de enige in zijn. Ik kan er
natuurlijk nog altijd voor kiezen om het nieuws het nieuws te laten. Maar wat
ik eigenlijk goed beu ben, is dat iedere keer maar weer op TV die arm wordt
getoond waarin een spuit verdwijnt. In allerlei hoeken wordt dat gebeuren
belicht. Keer op keer. En dan zie je ook, dat door degene die die prikken zet,
het toch niet door iedereen op dezelfde manier wordt gedaan. Ik ben niet bang
voor die prik, als het maar goed gebeurt. De gevolgen van de bijwerkingen daar maak
ik me meer zorgen over.
Het is Lente. De natuur is verliefd. Roept ook bij de mens verliefde
gevoelens op. Ik schreef er al eerder over. Wat ik vanmorgen zag wil ik even
hier delen. Ik werd wakker in de vroege morgen. De daken zagen wit door een dun
ijslaagje. Het had licht gevroren. Ik open mijn raam en kruip weer onder mijn
dekbed. Heerlijk nog de warmte van de nacht te voelen en de kou buiten te
sluiten. Ik ervaar die warmte des temeer en voel mij behaaglijk. Ik hoor de
vogels naar elkaar roepen. Dan zie ik een kauw op het dak van mijn tuinhuis
landen. Vast geïnteresseerd in de pel pinda’s die ik voor de koolmeesjes heb
opgehangen. Echter het draadje wol waaraan ik de pinda’s geregen had, trok meer
zijn belangstelling. Twee pinda’s zaten er nog aan. Heel slim haakt hij met
zijn snavel het touwtje van het spijkertje. Het touwtje belandt op de grond. Ik
sta op en ben nieuwgierig wat hij er nu mee gaat doen. Voor het raam zie ik dat
hij met enkele pikken van zijn snavel het touwtje tot een pakketje vormt en er
dan mee weg vliegt. Vast bezig voor een nestje, dat hij/zij ergens aan het creëren
is. Zo wonderlijk en prachtig de natuur. Ik geniet ervan.
Mijn dag kan niet meer stuk en ik laat al het nieuws over
Rusland, Poetin, Navalny, politiek, toeslagaffaire en over Corona vandaag maar
eens aan mij voorbij gaan. De zon schijnt en ik ga een wandeling maken in de
natuur.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
dinsdag 13 april 2021
Als planten huilen
Als planten huilen
Heldere druppels op de bladeren
In de vroege morgen verschenen,
als parels belichten zij de aderen,
het lijkt of ook planten wel eens wenen.
Net als ik…
mijn tranen vallen als druppels op het papier,
waarbij het blauw van de inkt uitvloeit,
zoals de rode verf van een batikfabriek uitstroomde
in een Pakistaanse rivier.
eens…
leek het leven op aarde zo cool.
Zweten in de sportschool,
men bezocht dance events,
restaurants en terrassen.
Voeten dansten overal naar toe.
Gedachteloos leefde men op deze kwetsbare aarde,
totdat een virus de mens ging bedreigen in verspreiding via Aero sollen,
langzamerhand groeit het besef van haar waarde,
en dat de aarde er niet is om mee te sollen.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
Voorjaarsgevoel
Voorjaarsgevoel
Terwijl ik in de morgen achter mijn bureau zit te schrijven, heb ik het licht aan. Het is donker. Het dakraam is bedekt met een laagje sneeuw. Grote sneeuwvlokken vallen in een snel tempo naar beneden en bedekken korte tijd de daken. Het is voorjaar. Was het winter geweest, had ik die sneeuw kunnen waarderen, maar nu past sneeuwpret en mooie beelden niet meer bij mijn gevoel. Bovendien waait het ook nog eens hard en de tere bloesems die al aan de bomen waren ontsproten, worden door de harde wind weggeblazen en vermengen zich met de sneeuwvlokken. Ik heb medelijden met de koolmeesjes, die in een nestkastje in mijn tuin aan het nestelen zijn. Ik zie ze op dit moment een tijdje niet. Misschien dat ze instinctmatig wachten op betere tijden. Maar paartjes hebben elkaar al gevonden. De romantiek in de natuur hangt overal in de lucht. En niet alleen in de lucht. De net geboren lammetjes in de weilanden. Op het water. Ik zag tijdens een wandeling twee zwanen verliefd om elkaar heen draaien, hun lange halzen elkaar omstrengelen, hun vederdracht prachtig opgezet. Voorjaar is verwachting. Voorjaar is nieuw leven. Voorjaar is schoonmaken, opruimen wat in de winter verzameld is. Ramen en deuren open. Maar het voorjaar is op dit moment ver weg. Het vriest in de nacht en de boeren moeten hun fruitbomen beregenen.
Een paar dagen geleden de wilgen takken met de vrolijke
kleuren van de geverfde eieren verwijderd. De verwelkte, eens kleurige tulpen,
in de container gegooid. In de groene container wel te verstaan, met het idee,
dat die overblijfselen nog eens voor een ander doel goed terecht zullen komen.
Terwijl het voorjaar verliefde gevoelens kan aanwakkeren. Het
is langer licht. Het warmer worden van het weer leidt tot meer buiten
activiteiten. Alles in de natuur is verliefd, bijen, kippen, schapen… Maar de
dieren kunnen onbekommerd bij elkaar komen, terwijl wij mensen bedreigd worden
door Aero sollen van een virus en op afstand dienen te blijven. Wordt dan maar
eens verliefd.
Maar ik heb mijn woonkamer weer wat kleur gegeven. Een
aantal vaasjes met kleurige tulpen en heerlijk geurende hyacinten neergezet.
Het voorjaar binnen gehaald. En buiten komen er vast weer betere tijden, daar
moeten we maar naar uitzien De zon krijgt steeds meer kracht. Hopen op
verbetering van alles wat door de corona epidemie ons nu tegenzit. Hoop is
uiteindelijk het leven van de toekomst.
Riekie
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
maandag 5 april 2021
Papa Jansen mondharmonica, accordeon
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
zaterdag 3 april 2021
Gevecht om de macht...
Gevecht om de macht
Ze zaten op het waarheidsbankje,
twee verkenners en de demissionair minister president.
Alle partijen in de aanval met vragen,
maar herinneringen werden niet gekend.
Het debat duurde tot ver in nacht.
De leider werd op Goede Vrijdag bijna terechtgesteld.
Hij is geen God, Koning, of Jezus van Nazareth,
maar leider van een partij, en was onze minister president.
Ter voorbereiding van een machtsgreep in de nieuwe formatie,
nagelde mevrouw Kaag hem met woorden aan het kruis.
Rutte trok het boetekleed aan, excuses makend her en der
en vertrok uit de kamer als een lamgeslagen muis.
De demissionair president heeft de motie van goedkeuring
overleeft.
Zal het volk nog in hem geloven,
hem nog steeds bejubelen bij de wederopstanding?
Wellicht komt hij na de herrijzenis het ontstane wantrouwen
te boven.
Wat hem misschien zal steunen
is een nieuwe heldere aanpak van de coronacrisis,
dat het volk weer op hem en een nieuwe regering kan leunen,
wanneer hij ervoor zorgdraagt dat de politiek weer geloofwaardig is,
Wij vieren Pasen, het feest van het licht.
Ondanks alle politieke hectiek, corona, vaccinatie
problemen, economische problemen, klimaat…
wens ik iedereen Fijne Paasdagen toe.
Riekie
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
donderdag 1 april 2021
De maan... Heimwee naar Frankrijk mijn vakantieland
De Maan
Het licht van de volle maan schijnt door het zolderraam.
Ik dim de lamp
en mijmer over Frankrijk,
mijn vakantieland.
Herinner mij de opkomst van de maan,
nog verscholen achter de bergen.
Het intieme licht tekent de contouren van de omgeving.
Zie de fles wijn op de terrastafel staan,
en denk aan het geluid bij het vullen van het glas,
dat harmonieert met het kabbelend water
in de rivier ergens daar beneden.
Die diep gele bal midden in het zolderraam,
zou ik willen oppakken en weer
neerleggen op die berg waar hij toen tevoorschijn kwam.
Zou willen meeliften op zijn wereldreis,
zijn licht volgen over al die landen,
in vrijheid over gesloten grenzen kunnen gaan,
om onderweg op de plek van mijn herinnering te belanden.
Frankrijk… mijn vakantieland
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
dinsdag 23 maart 2021
Prijs de Poëzie, Top 1000
·
Herinneringen
Top 1000
Lege dozen om te vullen,
ik dicht ze aan mijn hersenen toe
en laat elke doos in duisternis hullen
tot het ogenblik er één zich openen wil.
Eén voor één laat ik ze met rust
wanneer ik in de spiegel
een herkenning zie
word ik mij van een herinnering bewust.
Verdriet kan ik opsluiten.
Opeens dat onverwachte moment
ik een voorwerp in mijn handen heb geklemd
en droefenis niet meer is te stuiten.
Zorgen wil ik niet laten overheersen
er afstand van nemen voor het slapen gaan
de doos houdt ik gesloten, want na de nacht
komt er een nieuwe morgen aan.
Een doos voor geluk,
een doos voor alle zorgen.
een doos voor verdriet.
Vele herinneringen opgeborgen
en toch niet verborgen.
Onderstaand de beoordeling:
De dichter doet expliciet
aan compartimentering. Om controle te houden over zijn verdriet, zorgen en
geluk en... Dus het brein inrichten in verschillende 'dozen'. Het doet me
denken aan een vaak herhaalde gezegde van mijn moeder: alles op zijn plaats en
een plaats voor alles. Om de chaos onder controle te houden. De dichter doet
iets gelijkaardigs maar dan met gevoelens. Dat is een knap en origineel
uitgangspunt voor een gedicht. Voortreffelijk kwijt de dichter zich vervolgens
van zijn taak. Nuchter en lucied.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
zaterdag 13 maart 2021
Hand in Hand
Liefde in handen gevangen
Dat kleine handje in mijn hand,
vol vertrouwen, onbevangen.
Dichter dan dicht,
samen...
liefde in handen gevangen.
Mijn grote hand omhult,
beschermt, duldt,
zendt...
onvoorwaardelijk liefde,
warmte in onze handen gevangen.
o
Mijn kleindochter en ik,
liefde in handen gevangen.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
zondag 14 februari 2021
Valentijn, een bijzondere dag vandaag
Valentijn, een bijzondere dag vandaag
Zondagmorgen ontbijtje,
een beschuitje, kopje thee,
een zacht gekookt eitje.
Het bed nog warm van de nacht,
buiten ligt nog een sneeuw-dekbed
maar vandaag verliest de vorst zijn kracht.
Een bijzondere dag vandaag “Valentijn”
om elkaar geven, elkaar liefde geven,
elkaar beschermen in het sturen van een cherubijn.
Vandaag een bijzondere dag,
zonder knuffels te kunnen geven,
stuur ik genegenheid naar eenieder die ik graag mag.
Happy Valentijn
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
donderdag 11 februari 2021
Winterbeelden
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
donderdag 4 februari 2021
Levertraan...
Vanmorgen een wandeling gemaakt. Het is nu op dit moment van
schrijven vier uur en zeven minuten in
de middag. Het is een prachtige dag. Winter, maar het lijkt de komst van het
voorjaar. De zon scheen op mijn gezicht vanmorgen en op mijn zo langzamerhand te
warm geworden jas. Ik knoopte mijn jas los. Er was geen zuchtje wind. Een
temperatuur van negen graden. Wat is het bijzonder om zo te kunnen genieten van
de warmte van de zon. Ik zag Billy, de hond, al lopen, druk doende om achter
een waterhoentje aan te zitten. Hij moest het onderspit delven, want het
waterhoentje vluchtte het water in en water… nee dat was niet zijn ding. Zijn
baasje kon niet ver weg zijn en inderdaad het bankje in de verte was bezet. Ik
naderde en hij klopte uitnodigend met zijn hand op de plaats naast zich: ‘kom
zitten’. Zijn gezicht naar de zon gericht begon hij te praten. Zijn televisie
had er ineens de brui aangegeven. Nu zal ik er heus niet zoveel aan missen,
bromde hij. Het is corona voor en na. Vooral die herhaaldelijk terugkerende
beelden van die arm waarin een spuit wordt gezet. “Iedere keer weer ondervind
ik het bijna aan den lijve”. En dan de politici
die elkaar vliegen proberen af te vangen i.v.m. de naderende verkiezingen. Al
die praatprogramma’s met diverse opgeroepen deskundigen. “Wat moet je er nog
van geloven”. Genietend van het zonnetje hoorde ik hem stilzwijgend aan. Even
bleef het stil, ik vermoedde dat hij nog meer op zijn lever had. Zijn
buurvrouw, 92 jaar, was gevaccineerd. Ze was met haar zoon naar de prik locatie
toe gegaan. In geuren en kleuren had de buurvrouw hem de bijzonderheden
verteld. “Er ontstonden twee wachtrijen. Een korte en een lange. De korte rij
mocht gelijk naar de afdeling waar geprikt werd, maar de lange rij ontstond van
wege mensen met onderliggende ziektes en mensen die bloedverdunners gebruikten.
Zij moesten eerst naar de dokter”. Ja, was mijn reactie, geen wonder dat die
rij zo lang was; eerst al de anderhalve meter afstand, hij vulde aan: ‘en wat
dacht je van de rolstoelen en de rollators’. Buurvrouw had drie kwartier in de
rij gestaan, ze moest naar het toilet. Buiten de locatie waren twee units
geplaatst geschikt voor twee toiletten. Het gebouwtje stond op een verhoging,
waarvoor een trappetje was geplaatst. “Notabene zonder leuning, vertelde hij verontwaardigd”.
En hij schudde zijn hoofd, kon er niet over uit over zoveel onnadenkendheid.
Na de ergernissen en frustraties van ons te hebben afgezet,
genoten we van het heerlijke weer op deze winterdag begin februari. Ook Billy
had er zo te zien zin in. Met kwispelende staart daagde hij voorbijkomende
honden uit om te spelen. “Heb je de weerberichten gevolgd?” , vroeg ik hem. “Jazeker,
alles via mijn smartphone, het gaat vriezen a.s. zondag. Kunnen misschien de
schaatsen weer uit het vet.” Zijn oogjes begonnen te glinsteren. Er schoot vast
een herinnering door zijn gedachten. Ik vertelde hem, dat toen ik 15 jaar was
in 1963 ik met mijn eerste vriendje iedere avond op de tennisbaan hand in hand
de rondjes schaatste. Wanneer er geen goede redenen waren mocht ik ’s avonds nooit
zomaar ergens buiten rondhangen. Tegen deze ‘sportbeoefening” hadden mijn
ouders geen bezwaar. Wat een heerlijke tijd was dat! Hij knikte instemmend. “Het
was een lange en koude winter in 1963, vanaf december tot begin Maart, 8 Maart
begon het te dooien, meende hij zich te herinneren. Op de gracht maakten wij
jongens een lange sliert en lieten in een snelle bocht de meisjes achteraan gillen,
zij hadden de snelheid en vlogen uit de bocht de sneeuw in”. En natuurlijk was
er de Elfstedentocht op 18 januari 1963. Samen bedachten we, dat vanzelf nu ook
weer velen de elfstedenkoorts zullen gaan voelen. Bij een beetje vorst begint
het bij de schaatsers al te kriebelen. Maar ja, stel…vroegen wij ons af, stel,
dat er een Elfstedentocht gereden zal kunnen worden, kan dat dan wel doorgaan?
We hadden beiden daar zo onze ideeën over. Waarschijnlijk niet. Wat een
teleurstelling moet dat dan zijn. “Een bittere pil, dat corona virus”. Hij
floot zijn hond en hij en ik gingen op huis aan. In elk geval hadden we genoten
van de buitenlucht en tegelijkertijd de benodigde vitamine D opgedaan.
Ps. Weten jullie nog… levertraan???
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
woensdag 27 januari 2021
Dag vriend
Dag vriend
Het regent, mijn haar en wangen nat,
druppels vermengen zich met tranen
vloeiend verdriet vanuit mijn hart.
Overvallen door het bericht,
evenals bij alle vrienden uit jouw leven.
WhatsAp toont nog jouw gezicht.
Digitaal is er nog steeds jouw bestaan,
door foto’s en berichtjes, wat rest zijn de herinneringen
nu je van ons bent heengegaan.
Dag vriend
“Liefde leeft altijd voort waar het leven eindig is”
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
dinsdag 19 januari 2021
Vlinder video youtube
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
Vlinders in je buik
De uitdrukking ‘vlinders in je buik’ wie kent die term niet.
En velen zullen die uitdrukking gebruiken wanneer men verliefd is. Het zijn eigenlijk
geen echte vlinders. Door het gelukzalige gevoel stuurt het brein signalen naar
de maag. Het zijn dezelfde signalen die men beleefd bij angst, alleen door het
gevoel van geluk wordt het anders ervaren. Het is maar goed, dat verliefdheid
op den duur overgaat in liefde, tenminste dat is de bedoeling, want anders zou
ons lichaam met al die adrenaline, overuren maken. Echte vlinders in de buik
kunnen alleen maar vrouwen ervaren, en dan voornamelijk zwangere vrouwen. Een
baby die zachtjesaan begint te bewegen. Ik voelde het als lichtjes kriebelen, een
teken van nieuw leven. Alleen binnen in mijn buik te voelen. Een aai tegen mijn
buikwand, een dwarrelen van minuscuul kleine vlindervoetjes. Zoals de haartjes
op een arm bijna onzichtbaar mee bewegen door het zuchtje wind van een neerdalende
vlinder en de landing de huid doet kriebelen.
Achttien januari 2021 is het Blue Monday (oftewel Depri
maandag). De bedenker is de Britse psycholoog Cliff Arnall. Volgens een door
hem wetenschappelijk berekende formule zou de derde maandag van de eerste maand
van het jaar de dag zijn waarop men zich het meest neerslachtig, treurig, of
weemoedig zou voelen. Redenen hiervoor zou de winterperiode zijn, de maandag
het begin van de week, vakantie nog ver weg en wat voor oorzaken nog meer te
verzinnen zijn. Een remedie hier tegen zou kunnen zijn verliefd worden,
vlinders in je buik hebben. Maar daar rept de heer Cliff Arnall niet over.
Maar in deze lockdown periode zijn er voor singles, jong of
oud, die een relatie wensen, weinig mogelijkheden om verliefd te worden. Niets
mag. Geen kroeg, disco, bioscoop, restaurant, café is open. Komt men in contact
met iemand via een datingsite, is er weinig mogelijk om elkaar te ontmoeten.
Ja, een wandeling maken en eventueel neerstrijken op een bankje. Ik zou dan in
elk geval een plaid meenemen om niet al te koude billen te krijgen. Het is
gewoon nog winter en op die anderhalve meter afstand is ook de warmte van die
ander niet te voelen. Elkaar verwarmen is uit den boze. Al die maatregelingen nodigen
niet direct uit om het verliefd worden aan te moedigen.
Wie wil er nu geen vlinders in de buik? Er zit niets anders
op dan te wachten tot het voorjaar en de zomer. Zon en warmte. Dan misschien
ook een plaid mee voor op het gras, of de billen verwarmen op het warme zand
van het strand. Een vooruitzicht bij meer mogelijkheden voor ontmoetingen, waarin
die vlinders in de buik een betere kans zullen krijgen. Blijf moed houden. Eens
zal het tij keren.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
Vlinder
Vlinder
Veilig verblijf ik in mijn cocon.
Een spinsel van zijde rondom mij heen.
Ik zou willen dat ik al naar buiten kon,8
dat het virus snel verdween.
Ik voel me als een harlekijn,
dansend aan de touwtjes, neer en op.
Het wachten krijgt mij niet klein
eens zal ik ontluiken uit deze pop.
Zal ik mijn vleugels ontvouwen,
ze laten drogen aan de warmte van de zon.
De weidsheid weer aanschouwen,
vrij en onbekommerd vliegen zoals het eerder kon.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
vrijdag 15 januari 2021
La Casa de...
La casa de…
Om televisie te kijken heb ik eigenlijk nooit veel gegeven. Ja, het nieuws volgde ik en volg ik nog steeds, dat vind ik belangrijk. Liever lees ik een boek, of trek de natuur in voor een wandeling. Ik had zo mijn bezigheden door mijn hele leven heen, vooral het vrijwilligerswerk dat ik voor diverse verenigingen en instanties deed. En tot voor kort nog deed. Nu liggen echter door het bekende virus al mijn activiteiten stil. Dat is even wennen. Boeken verslind ik tegenwoordig bij de vleet. En… ik kijk Netflix en volg series. Heb een tv op mijn slaapkamer geïnstalleerd en kan nu casten via een kastje. Ik volg de Crown. Echt een aanrader. Tevens haal ik hierdoor mijn Britse geschiedenis op . Maar de serie La casa de Papel is mijn favoriet. Een bijeengeraapt groepje mensen berooft een bankgebouw. De instelling van de leider, de professor, is om geld van de belastingbetaler terug te geven door heel veel geld te gaan drukken, in ballonnen op te laten en ze dan stuk te schieten. En… vooral er mogen geen doden vallen. Het moet een vriendelijke gebeurtenis worden met verrassend resultaat. Waarbij iedereen natuurlijk wel ongeschonden vrij komt. Maar het bijzondere is, dat door de afleveringen heen duidelijk wordt, dat ook binnen deze, eerst hechte groep, er scheuringen ontstaan. Macht en ontstane verliefdheden maken dat de homogeniteit van de groep veranderd en daardoor het gevaar dat de intentie van de overval in gevaar dreigt te komen. Er is bijzondere vriendschap en omzien naar elkaar, dat ook. Zoals iedereen weet leidt gevaar, of angst tot verbroedering. Ik herinner mij nog de veel gezegde zin na de oorlog: “In tijden van oorlog vindt men wel het geloof, of de kerk”. Steun zoeken bij elkaar.
Ik moet dan denken aan de eerste lock down wegens het corona
virus. Mensen stonden op balkons naar elkaar te zwaaien en te roepen. Er werd
muziek gemaakt. We ontstaken lichtjes om mensen in de zorg te ondersteunen. Muziekbandjes
traden op voor verpleeghuizen. Het gevoel, allen één in de strijd om deze zware
tijd goed door te komen. Eensgezindheid was volop aanwezig. Nu, in de huidige
lock down, is dat beeld alweer geschiedenis en eensgezindheid totaal vervlogen.
Er zijn groepen die onrust proberen te zaaien i.v.m. de opgelegde regels. Er
wordt verkondigd, dat het virus niets voorstelt, het maar een griepje is. Ik
heb het idee, dat vooral de ontevredenheid overheerst.
Kijk, als mijn kleindochter van elf belt en zegt: “Oma
wanneer zie ik je weer? Ik mis jou!” Dan smelt mijn hart. Ik ga er binnenkort
naar toe, want liefde kunnen geven en ontvangen hoort bij de mens en het leven.
De angst voor besmetting is altijd op de achtergrond aanwezig, maar leven
betekent ook elkaar aanraken, omarmen, kunnen knuffelen, elkaar liefhebben. Een
mens kan niet zonder.
De grootste angst van de eerste lockdown lijkt nu verdwenen.
Het lijkt dat hiermee ook onze saamhorigheid op de achtergrond is geraakt. Dat
wil echter niet zeggen, dat er iets is veranderd aan de mensen die voor ons
zorgen wanneer wij ze nodig hebben.
“Het goede is wat voor eensgezindheid zorgt. En het kwade is
datgene wat voor afgescheidenheid zorgt” Aldous Huxley
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
vrijdag 1 januari 2021
Langs de Vliet 01 januari 2021
Nieuwjaarsmorgen 01 januari 2021
Schelpenpad langs de Vliet
Op mijn smartphone heb ik een app gedownload van Eric Scherder, hoogleraar neuropsychologie. Velen zullen hem wel herkennen van uitzendingen over weetjes van de hersenen op de televisie. De app heet “Ommetje”. Het is geen stappenteller, maar het is wel mogelijk bij thuiskomst de gelopen route te zien, tevens de afgelegde afstand. Het zou Eric Scherder niet zijn, om diverse weetjes na afloop van de wandeling toe te voegen. Nu maak ik regelmatig een ommetje. Het liefst loop ik langs de Vliet, een zijriviertje naar de Oude Maas. Er is een schelpenpad aangelegd en er staan langs de route enkele bankjes. Wanneer je regelmatig dezelfde route loopt, gebeurt het dikwijls dat je dezelfde mensen tegenkomt. Vanmorgen, Nieuwjaars ochtend, zag ik al uit de verte dat het bankje bezet was. En ik wist ook wie. Regelmatig komen wij elkaar tegemoet tijdens een wandeling. Hij met zijn hond. Het is van de toevallige ontmoetingen, dat ik hem ken. Nou ja, eigenlijk ken ik hem niet, weet niet eens zijn naam. Wel van de hond. ‘Billy’. Zo af en toe maken wij een praatje en ga ik naast hem zitten op het bankje. Hij heeft last van étalagebenen en moet zo af en toe rusten, zo vertelde hij mee eens. Ik ga naast hem zitten en wij wensen elkaar alle goeds toe voor het Nieuwe Jaar. En ja, het zal niemand die dit op deze Nieuwjaarsdag leest verbazen, denk ik zo, dat we het over de jaarwisseling hadden. En… het verbod op het afsteken van vuurwerk. We konden er niet over uit, dat er zoveel vuurwerk nog werd afgestoken. Vooral de bijna ‘bommen’ te noemen, waarvan de ruiten rinkelden. We vervolgden onze weg. Hij met “Billy” de andere kant op. Ik ben afgelopen nacht tot twee uur wakker gebleven. Telefoontjes en whatsAppjes van kinderen, kleinkinderen beantwoord. De digitale communicatie geven mij toch het gevoel om mij niet alleen te voelen.
Onverwachte ontmoetingen zoals deze vind ik waardevol. Contact
maken met mensen, praten over onderwerpen maken mijn dag goed. En tijdens
wandelingen kom ik dikwijls mensen tegen. Niet iedereen houdt van een praatje,
maar toch heb ik soms bijzondere gesprekken, bijzondere momenten.
Maar goed, we staan weer aan het begin van een Nieuw Jaar.
Wat het ons zal gaan brengen…? Een tijd waarin er zorgen zijn om het verloop
van de pandemie, maar ook het klimaat. In wat voor een wereld worden mijn/onze
kleinkinderen groot, zeker in deze sterk veranderende tijd. Als individu kan ik
er maar het beste van maken.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
De laatste dag van het jaar 2020
Zo stil
Een bankje om te rusten.
In de winterzon,
misschien dat hier verliefde paartjes elkaar kusten
toen het zomers in de schaduw kon.
Het bankje heeft haar geheimen bewaard,.
Warme billen, kindervoetjes, opgetrokken benen.
Verdriet, emoties, geluk en liefde vergaard.
Gesprekken die op de golven van de wind verdwenen.
Vaststaand, op steeds dezelfde plek.
Storm, zon, wind en regen doorstaan.
Jaar in jaar uit nodigt dit bankje uit
om gedachten te laten gaan.
Ik nam op het bankje plaats vandaag,
het jaar tweeduizendentwintig overdenkend.
Wat overheerst is het virus dat ons nog steeds belaagd
Ik put hoop uit de natuur. Een nieuw jaar is wenkend.
ik wens een ieder een voorspoedig Nieuw Jaar!
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
dinsdag 22 december 2020
Ik vertel jou...
Ik vertel jou…
In gedachten verzonken is het net of jij…
Jij… niets veranderd.
Je lacht om mijn mondkapje,
ik praat je even bij.
Over het virus, corona.
De lock down, over de Brexit.
En dat Rutte nog steeds premier is.
Ik vertel jou, dat ik jouw analyses zo mis.
Ik vertel jou over de anderhalve meter afstand,
dat het met Kerstmis nu zo anders is.
En ik vertel jou over de coronamelder app.
Je komt dichterbij,
zeven jaar voorbij in die anderhalve meter stap.
Je omhelst mij in dromenland.
Liefs
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
zaterdag 19 december 2020
Kerstkindje...kerstverhaal Schalkhaar 1942
Kerstkindje
Het verhaal wat ik nu ga vertellen zou een Kerstverhaal
kunnen zijn. Een kindje wat tijdens de Kerstdagen geboren wordt. Een Kerstkindje
zoals een nieuw boreling werd en nog steeds zo wordt genoemd als de baby
tijdens de herdenking van de geboorte van het Jezuskind wordt geboren. Maar het
verhaal krijgt een andere wending. Het verhaal loopt niet zo gelukkig en
bijzonder af als het Bijbelverhaal over Jozef en Maria. Allen kennen we dit
verhaal. Het zoeken van de ouders naar een slaapplaats. Uiteindelijk een plek gevonden
in een stal te Bethlehem, waar het kindje Jezus is geboren.
Het was Kerstmis 1942, winterweer en het was oorlog. Mijn
grootouders, opoe en opa zoals ik ze als kind altijd noemde, werden verblijdt
met hun eerste kleinkind, een jongetje Laurens, geboren op 23 december. Een ‘Kerstkindje”. Mijn Opa en Oma woonden in het Oosten van het land. In Schalkhaar, waar ook ik ben opgegroeid. Hun dochter woonde zo’n twintig kilometer bij hen vandaan. Op 2e
Kerstdag bezochten de trotse grootouders en mijn moeder de kersverse ouders en bewonderden
de nieuwe boreling. Het was koud en het vroor. Lichte sneeuwval had de wegen
glad gemaakt. Het maakte de tocht er niet makkelijker op. Maar het was te doen.
Ze keerden huiswaarts in de overtuiging, dat alles in orde was met moeder en
kind. ’s Nachts om een uur of drie werd er op de deur van de winkel gebonsd. Ze
hadden een galanterie winkel. Potten, pannen, bestek, borden en alles wat
benodigd is voor in de keuken. Dagelijks trok mijn Opa erop uit om de
producten, vervoerd op een kar met daarvoor twee paardjes, in de omgeving aan
de man te brengen. Maar dat kon niet meer, omdat de paardjes door de Duitsers ingevorderd
waren. Een politieagent uit het dorp maakte hen wakker met de mededeling, dat
ze met spoed naar hun dochter moesten vertrekken. Het ging niet goed met haar.
Hevig geschrokken en ontdaan door het bericht pakten ze weer de fiets en gingen
haastig op pad. Ze kwamen echter te laat. De moeder, hun dochter, was aan een
bloeding overleden. De aanwezige huisarts en de baker hadden de bloeding niet
kunnen stelpen. Hoewel het nu ook nog weleens voorkomt, dat een moeder in het
kraambed overlijdt, komt het tegenwoordig in Nederland gelukkig niet zo vaak
meer voor. Maar in de veertiger jaren was de gezondheidszorg geheel anders dan
nu het geval is. Pas in de vijftiger jaren kwamen er betere opleidingen voor
kraamverzorgsters. Zij verbleven daarvoor vijftien maanden tijdens hun
opleiding in een internaat.
Nadat de baker/kraamverzorgster na een aantal weken
verzorging van de baby was vertrokken, is het kindje bij mijn grootouders komen
wonen. Het zou maar een tijdelijke oplossing zijn, maar uiteindelijk is het negen
jaar geworden, dat mijn neefje bij hen verbleef. Zijn vader kreeg een nieuwe
relatie waardoor hij na lange tijd weer naar zijn vader terugkeerde. Tien jaar
later, hij was inmiddels negentien, geen contact meer te hebben gehad met zijn
Opa en Oma, stond hij opeens voor hun deur. In de nabijgelegen plaats was hij
opgeroepen voor zijn Dienstperiode. Het weerzien was emotioneel en ik zal het
nooit vergeten. Ik was dertien en zag mijn grote neef weer terug. Vijf jaar
verschilden wij in leeftijd, maar ik had nog flarden van herinneringen dat wij
samen speelden.
De gebeurtenis was
voor mijn grootouders en mijn moeder een ingrijpende belevenis. De pijn en
verdriet kon ik nog steeds ervaren wanneer ze het erover hadden. Het overlijden
van hun dochter en afscheid nemen van hun kleinkind, die ze negen jaar opgevoed
hadden. Uiteindelijk was de hereniging een happy end en heeft het contact zich
tot aan hun overlijden voortgezet. Ze hebben zijn huwelijk meegemaakt en de geboorte
van een achterkleinkind.
Nu, in deze kerstperiode is het dan weliswaar geen oorlog,
maar zal de beleving van de viering van Kerst in familiekring toch anders zijn,
dan we gewend zijn. We worden enigszins in onze vrijheid door het corona virus beknot. Daar tegenover
staat, dat we op straat, in het bos, onze gang kunnen gaan. Er is geen spertijd
en angst voor oorlogsvoering in de buurt. Geen gebrek aan voedsel. In onze
huizen is het warm en we hebben voldoende communicatiemiddelen ter beschikking
om feeling te houden met familie en de buitenwereld. Ik zou zeggen tel de
zegeningen van deze tijd en geniet van Kerstmis, het feest van het licht.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
donderdag 17 december 2020
The Best Christmas Song I've Ever Heard. It Will Give You Chills.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
Kerst... 'Het feest van het licht'
Kerst…
Het feest van het licht
Buiten is
het donker en somber,
binnen is
het warm en licht.
Uitziend naar
dat grote wonder
de geboorte
van het Jezuskind.
Samen is nu even
voorbij.
Kerst vieren
op anderhalve meter.
Stoelen aan
tafel blijven vrij,
lege armen, zonder
die knuffel om te verwarmen.
Lichtjes in
huizen, op straten en pleinen,
kaarsjes verwarmen
ons hart en maken ons blij.
De warmte binnen
in ons zal nooit verdwijnen,
en brengt herinneringen
aan verloren dierbaren dichterbij.
Germanen
leefden het ritme van de natuur.
Vierden midwinter
en ontstaken het vuur.
De dagen die na
de Kerst weer gaan lengen,
de zon, die het duister steeds verder weg zal brengen.
We laten de donkerte achter ons.
Vervolgen de
weg van het licht,
over ongeplaveide paden naar de eindstations,
met onze blik op
een virusvrije toekomst gericht.
Ik wens eenieder
met dit gedicht
een mooi
Kerstfeest toe.
En... aan het
einde van de tunnel…
schijnt
altijd weer het licht.
Blijf Gezond!
Liefs,
Riekie
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
vrijdag 11 december 2020
De adem van de wind
De adem van de wind
Een virus heeft
de wereld overvallen.
Licht ons
van achteren pootje,
waardoor
velen ziek erbij neervallen.
En soms... doodt
het je.
Waar men zich
ook bevindt,
de lucht verspreidt
bacillen en aerosollen.
‘Een vijand in
de adem van de wind’.
Alleen een
vaccin kan ons beschermen tegen het gevaarvolle.
De adem van
de wind bedoelt het niet kwaad.
Ongewild is de
wijze van handelen door de mens
de oorzaak van het
onheil dat ons belaagd.
Virusvrije
en schone lucht is nu onze kerntaak.
De adem van
de wind,
eens weer
schoon en virusvrij,
duwt de
wolken met een diepe zucht
en laat de
zon in ons leven weer vrij.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
maandag 7 december 2020
Zondagmorgen...06 december 2020
Zondagmorgen
Kerst
Ik word wakker en open mijn ogen. Door het licht wat door de gordijnen kiert, weet ik ongeveer hoe laat het zou kunnen zijn. Rond 08.00 uur, vermoed ik. Ik kijk op mijn horloge en zit er dicht bij, exact is het 08.15 uur. Het is stil. Zonder het geluid van wekelijks verkeer in de verte. Het is de stilte van de zondagmorgen. Ik open de gordijnen, laat het licht binnen. Windstil. Enigszins bewolkt, waar de zon achter treuzelt om tevoorschijn te komen. Aarzelend licht. De daken van de huizen zijn wit. Het ontbreekt nog aan sneeuw, witte watten die zonder geluid te maken neerdwarrelen. Het zou het winterplaatje compleet maken. Een sfeerrijk tafereel. Het doet mij denken aan wintertaferelen die schilders op hun doek in ware weergave afgebeeld hebben. Zoals schilderijen uit de vierde kleine ijstijd, die in 1430 begon en zou duren tot 1830 (Bron: Historiek, André Horlings), maar ook aan afbeeldingen uit de 19e -eeuwse schilderkunst. En dat niet alleen. Ook foto’s uit mijn eigen archief en herinneringen aan beelden van de besneeuwde tuin, ijskristallen op de takken van de bomen en op het riet bij de vijver. Gedachten aan schaatsen op de ondergelopen tennisbaan en ijsschotsen op de IJssel in Deventer, veroorzaakt door vorst en stroming.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxjL8V8CfnFYdXH2vaP86G_qrd3vaCTl3wPuVvJwUFq9R5w6SXvtR9pYa1utfvGlrM-IEqSmmvlVDfe9ovHC1dJ7YGwbElVB4neSOvuCRfFq2JKv6kqeKbJ5Z71QN4TwGiI1wVAB2-jAA/s320-rw/Deventer+IJssel1.jpg)
Kerstmis.
Wat is er wat ik zou missen tijdens de aanstaande Kerst? Voor
mij veranderd er niet zoveel t.a.v. de familiebezoeken i.v.m. corona. En dan
passen we ons toch aan de omstandigheden aan! Het is natuurlijk jammer, dat we
niet allemaal tegelijk samen kunnen zijn, maar we kunnen wel plannen maken voor
een andere keer, wanneer het allemaal weer kan. Het hoeft niet zo nodig met
Kerst. Vrijheid, blijheid. Onveranderd blijft onze hechte familieband, het gehele
jaar door. Niet door de uiterlijke schijn, vastgelegd door de smartphone, om de
hele wereld maar te laten zien, hoe knus en gezellig het is. En eenzaam?
Eenzaamheid zit in jezelf. En ja, er zijn mensen die zich eenzaam voelen.
Ouderen en jongeren. Historisch is het misschien zo gegroeid, dat we de
Kerstdagen vooral met familie moeten doorbrengen. Dat beeld wordt nog eens
versterkt door alle films en reclames over knusse familietaferelen aan lange
tafels volop gevuld met diverse gerechten. Je zou je er als single vanzelf
eenzaam door gaan voelen.
Vorige week sprak ik een achtenzeventigjarige man. Vier jaar weduwnaar. Hij kon er maar niet aan wennen dat hij nu alleen was. Alleen, in een huis wat steeds groter lijkt te worden en alleen in dat nog steeds aanwezige grote bed. Hij mistte de warmte van zijn maatje, zoals hij haar noemde. De warmte van haar aanwezigheid. Hij mistte de warmte van haar lichaam in dat grote bed. Niet meer koude voeten kunnen hullen in een warm lijf naast hem. “Dat zal ze vast niet zo leuk hebben gevonden”, was mijn reactie. “Nee”, zei hij, en hij moest wel lachen. Maar dat is nu juist hetgeen ik mis. ‘Een kus voor het slapen gaan en elkaar een goede nacht toewensen’. Tegen de Kerstdagen zag hij niet op. “Ik vermaak mij wel”. “Het gemis blijft, maar niet alleen doordat het Kerstmis is”. "En... die ene stoel blijft altijd leeg".
Ik wens iedereen fijne Kerstdagen toe in vooral goede gezondheid.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)
donderdag 3 december 2020
Het kind in mij...
Het kind in mij…
Jaren verglijden,
zoals voetstappen op een deurmat vervagen
Geleefd in veranderende tijden,
met als meetpunt de gevierde geboortedagen.
Onveranderd,
is het speelse van eens dat kind
in mijn gedachtewereld blijven bestaan.
Licht als een veertje, dat danst in de wind,
lijk ik vederlicht te kunnen hinkelen op een hinkelbaan.
Het is het lijf, dat mijn gedachten remt.
Mijn botten stijf en mijn huid craquelé.
Al zijn de signalen naar mijn voeten licht gestemd
de uitvoering ervan valt niet meer mee.
Onveranderd,
blijf ik liefhebben
en maakt het leven mij blij.
Ook wanneer ik oud en versleten ben
is er nog steeds dat kind in mij.
![](https://resources.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif)
![](http://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSIGspfhO2-0uzijc0S-3wl6gAfi5kvfK9_VP7hOMo167QuTGkKF4K9b6o9qT62pKWjtYuL5dgM1mpTWmyHdwezCCzgSRmTggf3Zo5h8CWLDJYItrg5C4TKx5nSDdjo-o/s113/20246169_1758208540875752_1702998222024566613_n.jpg)