Sneeuw is stilte

 

Sneeuw is stilte

Sneeuw op de takken in het park, sneeuw op het bevroren water op de Vliet en het is stil. Grote vlokken dwarrelen om mij heen, op mijn jas, op mijn gezicht. Geruisloos. De stilte voelt vredig. Het voelt alsof ik in een andere wereld leef. Alleen het kraken van de sneeuw onder mijn voeten maakt geluid. Er zijn geen andere wandelaars. Alleen in deze wondere wereld. Het maakt dat ik mij gelukkig voel in deze witte wereld.

Ergen verderop staat een bankje. Iemand heeft het schoongeveegd en is er waarschijnlijk even op gaan rusten om te genieten van het prachte landschap. Net als ik geniet. De gedachten laten gaan. Ik veeg de nieuwe gevallen sneeuw eraf en neem ook even plaats. De stilte en de rust ervaar ik uitnodigend om even stil te staan bij mijn gedachten. Misschien net als degene voor mij en al die andere mensen die eens op dit bankje hebben gezeten. Misschien hele gesprekken hebben gevoerd. Of zomaar hebben genoten van de winterzon, of de zomerzon. Of verliefde paartjes die genoten van de ondergaande zon reflecterend op het water. Ik zou dit magische moment willen vasthouden, maar mijn handen worden koud en het gaat nog harder sneeuwen. Ik denk aan thuis, warme sloffen, een warm kopje thee.

Een buurman heeft hier voor al onze woningen de stoep geveegd. Een buurtje met acht seniorenwoningen. We zijn hier allen tegelijk komen wonen en het is een hechte gemeenschap geworden. We zien naar elkaar om, helpen elkaar waar nodig. En juist in deze vredige voelende wereld van dit moment, ben ik extra dankbaar.

Zo stil

Het bankje heeft haar geheimen bewaard.

Warme billen, kindervoetjes, opgetrokken benen.

Verdriet, emoties, geluk en liefde vergaard.

Gesprekken die op de golven van de wind verdwenen.

 

Vaststaand op steeds dezelfde plek.

Storm, zon, wind en regen doorstaan.

Jaar na jaar nodigt dit bankje uit

om gedachten te laten gaan.

 

Kerstgedachte

 

Moeder zijn

Je hebt mij negen maanden gedragen.

Je was alles voor mij,

mijn steun, mijn toeverlaat.

Je was niet in paniek toen ik gestoken werd door een bij,

je droogde mijn behuilde gelaat.

Je plakte een pleister op mijn gewonde knie,

en luisterde naar mijn verhalen.

Je telde de nachtelijke uren

toen ik als tiener onderweg was naar avonturen.

Onopvallend begeleidde je mij naar de volwassenheid.

Zag mij verliefd worden en je wist,  

dat je op loslaten werd voorbereid.

Je vertrouwde mij toe aan het leven

en liet mij, soms aarzelend, maar met liefde gaan.

Eens dat kleintje in je armen, schreiend geboren,

dat schepseltje was ik, ook moeder geworden van twee zonen.

Daardoor heb ik je leren begrijpen.

Leven geven aan een kind is willen vasthouden en moeten loslaten.

 

 Ik wens alle lezers sfeervolle Kerstdagen toe.

 

 

Pinky promise

 

Pinky promise…

Is een pinkbelofte. Je steekt elkaars pink in elkaar als een gebaar. Een gebaar van vertrouwen in elkaar om een afspraak, of een geheim te bezegelen. Wanneer kinderen het doen is het lief en aandoenlijk. Je ziet het wel eens in films voorbijkomen. Het gebaar vindt zijn oorsprong in Japan tussen 1600 en 1800 volgens Wikipedia.fr. Wanneer de belofte werd verbroken werd de pink afgehakt. Dus lang niet zo onschuldig zoals het nu is. Of het veel wordt gebruikt, ook door volwassenen, weet ik eigenlijk niet. Ikzelf heb het nooit gedaan. Het is een symbool van een belofte. Elkaar beloven om altijd vrienden te blijven, elkaar te blijven steunen bijvoorbeeld.

Een diepere betekenis is het geven van ringen aan elkaar. Ringen bij een verloving en bij een Huwelijk. Toch houdt een pink belofte ook een verbondenheid in. Een gevoel van vertrouwen in elkaar. Het symbool van een ring is de oneindigheid. Eeuwige verbondenheid. En ja, dat kan ook verbroken worden evenals de pinky promise. Weliswaar met andere gevolgen, maar gelukkig is de straf van het verbreken van de pinky promise nu vervaagd.

Wanneer we op vakanties, of om diverse redenen andere landen bezoeken ontdekken we verschillende levensomstandigheden. Het verschil in communiceren, de Taal, maar ook het verschil in cultuur en in aanraking komen met andere gewoontes dan wij gewend zijn. Een tijdje terug was ik uitgenodigd op een feestje met mijn Turkse vriendinnen in de Hoeksche Waard. Ik heb hen leren kennen door mijn hulp aan hen als taalcoach. Door hen waren diverse gerechten bereid. Voor mij allemaal nieuw. En onder het eten werden de diverse recepten uitgewisseld. Ik vind het mooi om de mogelijkheid hebben ook de gewoonten en de cultuur van hen te ontdekken. Na de gezellige maaltijd werd er muziek aangezet en dansten we gezamenlijk in een kring. Iedereen stak elkaars pink in elkaar bij de Hayal dans. Een volksdans die in Turkije zo wordt genoemd. Door het dansen in een groep symboliseer je het gevoel, wij horen bij elkaar. In Nederland kennen we de Klompendans als volksdans. Hoewel het vaak oubollig werd en wordt gevonden heeft Hans van Maanen in 1987 een ballet met klompen uitgevoerd onder de naam Clogs. Volgens Wikipedia werd dit ballet in 2006 door 475 dansers uit alle werelddelen uitgevoerd voor een vermelding in het Guinnes Book of World Records voor het grootste aantal klompendansers.

Martin Gijzemijter

Breek nooit een belofte

Daarmee wordt heel wat leed bespaard

Een woord dat eenmaal is gebroken

Is voor eeuwig niets meer waard

 

Geur

 

Geur

Op de grote tafel waaraan ik nu zit en ik mijn blog aan het schrijven ben, staat een vaas met gedroogde pioenrozen. De kleuren zijn prachtig oudroze. Ik houd van die kleur. Het doet mij denken aan  vroeger. De oudroze gordijnen in een woonkamer en doet mij denken aan mijn Oma die zo n kleur blouse droeg. Een kleur van tijdloze elegantie. Ikzelf ben nu in het bezit van een trui in deze zachte tint. Bovendien doet mij het denken aan de rozen die ik van mijn lief kreeg tijdens onze verlovingstijd. Bij zijn lange afwezigheid op zee, legde ik een roos tussen de bladen van een boek. Ik kwam er laatst nog één tegen tussen boeken uit die tijd, boeken die ik nooit zal wegdoen. Vervaagde bloemblaadjes in een haast antieke tint uit een lang verleden. Helaas is de geur hiervan verloren, daartegenover heeft deze roos de geur overgenomen van het oude boek. 

“Niets doet het verleden zo volledig herleven als een geur die er ooit mee werd geassocieerd” Vladimir Nabokov

Echter deze pioenrozen die ik in dit afgelopen jaar in de maand Mei heb geplukt en daarna heb gedroogd, is de geur nog steeds aanwezig. Ik kan het niet laten om er af en toe aan te ruiken. Deze pioenrozen hebben ooit in de tuin van mijn moeder gestaan. Wanneer ik de geur weer ruik, denk ik aan haar, maar ook aan de geur die ze verspreiden wanneer ik bij haar op bezoek de geur rook van de bij haar op tafel staande vaas met deze geurende bloemen. Ik zie dan nog de woonkamer voor mij en zie ik haar daar aan tafel zitten. 

Evenals bij muziek worden geuren herinneringen. Simpelweg omdat ze te maken hebben met onze emoties. Tijdens het wandelen in de zomer kwam ik een keer langs een struik kamperfoelie. Door een vleugje wind kwam de geur van de bloemen mij al tegemoet. Het bracht mij weer terug naar de plek waar ik was als kind tijdens een fietstocht met mijn ouders in de omgeving van Diepenveen. Mijn moeder liet mij de bloemetjes ruiken. Doordat mijn moeder mij attendeerde op deze heerlijke geur, ben ik ervan gaan houden. Vast ook de reden, dat we in Propiac te Frankrijk kamperfoelie hebben laten opgroeien tegen de pergola. Al vanaf mijn 22e verjaardag gebruik ik een Eau de toilette Chanel No. 5. Destijds gekregen van wat later mijn eega zou worden. Ik kende het niet, maar door het te blijven gebruiken associeer ik het met de herinneringen.

“Liefde is in de eerste plaats van de geur van de ander houden” Pascal Quinaard

Wat is er heerlijker dan het ruiken van een pasgeboren baby. Kinderen ruiken nog neutraal en bij hen zijn de zweet klieren nog niet zo ontwikkelt. Ieder mens is uniek, in zijn/haar karakter, maar ieder mens heeft ook een eigen geur. En daar houdt je van, of je loopt er hard bij weg. Dus onze keus om verliefd te worden hangt niet alleen van onze zintuiglijke vermogens af, maar ook van ieders geur.

Geef mij maar de geur van pas gemaaid gras, dan denk ik aan de Lente. Of de geur van net gezette koffie. Uitnodigend bij iemand binnen komend. Of… geef mij maar iemand die ik lekker vind ruiken!

          

 

Oktober

 

Wind en regen

Nu we geleidelijk het herfstgetij inglijden en we overal de mooie kleurenpracht van de bladeren zien, moet ik bekennen dat ik altijd een beetje triest wordt van deze periode. De Herfst overgaand in de Winter. Een periode met weinig licht, donkere en korte dagen. Hoewel ik het wel gezellig maak in huis. Kaarsjes die weer branden, de verwarming aan, die geven mij dan weer een warm en knus gevoel. Wanneer de Herfst nadert geeft het mij altijd een gevoel van afscheid. Een afscheid van de lange dagen, de zon die volop schijnt, makkelijk de deur uitgaan, zonder jas, zonder sjaal en zonder handschoenen. Het positieve is, dat ik weer uitzie naar een nieuw begin: De Lente! Vandaar onderstaand gedicht, over afscheid, over nieuw begin.

Oktober

De bomen lijken te zweven,

te dansen op het ritme van de wind.

Standvastig de wortels,

ondergronds elkaar omstrengelen,

alsof men elkaar bemint.

 

De nog zware takken verliezen de gekleurde bladeren.

Doorheen de tijd heeft elk leven een eind en een begin.

Ze zouden mij hebben omarmd

wanneer ik zou vertellen, dat ik bemin.

 

Liefde kan alleen maar helen

na het afscheid bij verdriet en pijn.

Het kleurrijke einde van ieder blad

laat zien hoe waardevol leven kan zijn.

 

De takken kaal, 

de bomen gaan in rust de winter in.

Niet het einde, 

maar wachtend op een nieuw begin.

Weet dat ik bemin.

 

 

 

 

 

 

Bevrijding Deventer Schalkhaar

Schalkhaar, Deventer